Büyü Engelleyen Saatim

Yine yakalayamadım.. Bu kaçıncı deneyişim hatırlamıyorum bile! Gerçekten çok az kalmıştı bu sefer.. Pabuçlarından bir tutabilsem gerisi gelecek gibi sanki ama onu dahi beceremedim yıllardır.. Aslında çok uzak değil gibi. Bir kez daha deniyorum. Bir daha ve bir daha.. Sandalye işe yarar mı acaba? Ona çıkıp deniyorum, yine olmuyor. Tanrım, kafayı yiyeceğim! Yorgunluktan başım dönene kadar aklıma gelen her yolu deniyorum ve değişen hiçbir şey yok.. Annem seslendi; sanırım yemeğe çağırıyor. Yemek umurumda sanki! Tek istediğim; tek düşünebildiğim 'O'na tutunmak.. Çorbamı kaşıklarken duvardaki dede yadigarı saat çınlıyor iki defa, her saat başı yaptığı gibi. Sesini duyunca yine aklıma geliyor.. Sanırım yıllarca süren çabalarımın bir sonucu olmayacak. Masada oturanlara bakıyorum. Onlarla beraber bu masada oturmamın nedeni ne? Ya da bu masaya oturmayı hakediyor muyum? Cevabı vermeye korkuyorum.. O kadar zaman peşinden koştuğum şeyler uğruna onları sahne arkasına attım hep.. Düşünceler beynimde çift kale maç yaparken farkediyorum nice kurbanlar verdiğim kararlarımın yanlışlığını.. Yemek bitiyor, herkes gelenekselleşmiş şekilde o büyücünün karşısına diziliyor. Büyücü hepsini hipnoz ediyor yine.. İşte tam o sırada yine beliriyor. Hem de yanlarında, yukarıda falan değil! Ama farkına dahi varmıyorlar.. Bense 'O'na gülümsüyorum. O da anladı sanırım artık peşinden koşmayacağımı, pek kaçmaya çalışmıyor gibi. Bir süre sonra herkes esnemeye başlıyor, o da bana el sallayıp hemen erişilemeyecek bir yere tırmanıyor.. "Ben de yatsam iyi olacak" diyorum. Uzanırken düş perileri ile yarım yamalak alışverişlerim oluyor.. O'na yetişmeyi beceremedim ve vazgeçtim evet, ama en azından ondan bir parçaya tutunabilirim. İşte bu yüzden yarın kendime en gıcırından bir saat alacağım! Hem belli mi olur, belki saatime baktıkça onun ne kadar önemli birisi olduğunu hatırlarım; böylece hipnoz eden kötü büyücülerden korunma şansım artar!